Gazetemizin “Barış Girişimleri İçsavaşı Derinleştiriyor Düğüm Yerinde Duruyor” manşetli Temmuz sayısının ulaştığı kesimlerle 8 Ağustos günü Hisarüstü’nde bir gazete toplantısı düzenledik.
Türkiye’de temel siyasi gelişmelerin eksenini barış, demokrasi ve anayasa sorunu oluşturuyor. Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu’nun kurulmasıyla birlikte sol siyasetler içerisinde de barışın nasıl geleceğine dair daha fazla tartışmaya şahit olduk. Bu sebeple gazete toplantımızın da konusunu içbarış girişimlerini bozmanın imkanı ve koşulları olarak belirledik.
Yoldaş, Köz’ün bir gazete değil komünist bir partiyi yaratma mücadelesi veren örgütlü güçlerin politik kimliği olduğunu anlatarak sözlerine başladı. Devrimci siyasetin konusunun merkezi siyasi sorunlar olduğunu, Türkiye’nin ise gündeminde olan normalleşme, barış, demokrasi ve Erdoğan sorununa komünistlerin “bunlar yapay ve suni gündemler” diyerek elinin arkasıyla itmemesi, emekçilerin bağımsız bir çözümünü göstermesi gerektiğini söyledi. Solda bu sorunların hükümete basınç uygulayarak tedrici demokratikleşme adımlarıyla çözülebileceğini savunanlarla düzen güçleriyle değil ancak devrimle çözülebileceğini savunan iki temel tutum olduğunu anlattı.
Yoldaş bugün de 2007-2015 arası süreçte de reformizmin hakimiyetinde büyüyen bir emekçi hareketi olduğunu söyleyerek bu iki süreç arasındaki farkı vurguladı. Geçmişte DEM öncellerinin sokak hareketinden de beslenerek güçlendiğini ancak Türkiye’de rejim krizi bir iktidar sorununa dönüştükçe DEM’i kilitleyerek CHP’nin yörüngesine soktuğunu açıkladı. O dönemde DEM öncellerinin muhalefet boşluğunu doldururken ortada bir iktidar boşluğunun olduğu bugün muhalefet boşluğunu CHP’nin doldurduğundan bahsetti. CHP’nin hükümetin İBB’ye dönük komplosu sonrasında patlak veren kitlesel eylemleri frenleyip kendi seçim hesaplarının bir aracı haline getirdiğini vurguladı. Güçlenen ancak bağımsız bir siyaset izlemeyen DEM’in ise bugün AKP-CHP çekişmesinde taraf olmak için sıkıştırdığını ifade etti.
Hükümetin nasıl gideceği, barışın nasıl geleceği ve demokratik bir anayasanın nasıl yazılacağı sorularına cevaben işaret ettiğimiz emekçilerin seferberliğine dayanan bir kurucu meclis gibi proleter çözümlerin siyasi muhtevasını anlattı. Bu süreçte asıl olarak emekçi hareketinin değil hükümetin güçsüz ve çaresiz durumda olduğunu anlatan yoldaş, bu hareketin CHP’yi ya da muhtelif sendikaları sola ittirmeye çalışarak yahut kitleler içinde bağımsız bir siyaset yürütmekten kaçınarak burjuva muhalefetin çizdiği sınırlardan kurtulamayacağını söyledi. Bu hakim yaklaşımın 1 Mayıs’taki parçalı tabloya da yansıdığını belirterek solun düzen partilerinden bağımsız bir hatta emekçileri hükümetin karşısına dikmesi gerektiğini vurguladı. Ancak böyle bir eylem birliğiyle reformizmi devrimci bir hatta çekmeyi ummanın yanlış olacağından, zira ancak komünist bir partinin varlığının kalıcı ve devrimci bir eylem birliği oluşturabileceğinden söz etti. Bizim de esas propagandamızın komünist bir partinin kuruluş kongresini örgütleme yolunda siyasi bir mücadeleyi birlikte planlama çağrısı olduğunu yineledi.Yoldaşın sunumunun ardından Kürt sorunu, ikinci çözüm süreci, kurucu meclise dair sorular geldi. Düzen güçlerinin sadece Türkiye’de değil dünyada da sundukları çözümlerin aslında birer çözümsüzlük olduğu, emperyalistlerin özellikle Ortadoğu’daki projelerinin birer birer başarısızlığa uğradığına dair görüşler ifade edildi. Bunların yanı sıra komünist bir önderliğin olmayışına değinerek bahsettiğimiz türde bir partinin niteliğinin ne olacağına dair de sorular soruldu. İkinci turda gelen soru ve görüşler doğrultusunda cevap veren yoldaş, ilk turda ifade ettiği görüşleri de daha detaylı bir şekilde anlatmış oldu.
Gazete toplantımızın ardından katılanlarla bolşevik partinin niteliği, Komünist Enternasyonal ve tasfiyesi, hegemonya mücadelesi ve bunun solda ilericilik/gericilik ikiliğindeki yansımaları üzerine uzunca konuşma fırsatımız oldu. Özellikle devrimci parti sorununu ve komünistlerin birliği çağrımızı daha detaylı tartışmak üzere sözleştik.
Üniversitelerden Komünistler
