Deri Tekstil ve Kundura İşçileri Derneği ve İnşaat-İş Sendikası 3 Ekim 2026 Cumartesi günü işçi sınıfının devrimci şairi Adnan Yücel’in anısını yaşatmak için bir gece düzenledi.
Uzun zamandır İzmir’de bir işçi gecesi düzenlenmemiş olması açısından bu gece çok önemliydi. Düzenleyenlerin günlerce gecelerce yoğun emek harcayarak hazırlandığı gecenin nasıl geçeceği herkes tarafından büyük bir merak konusuydu.
Günlerce önce oldukça çarpıcı güçlü bir görsel tasarıma sahip büyük afişler kentin önemli noktalarında diri güçlü bir çağrıyı muhataplarına taşıdı. Daha küçük boyutta basılan afişler kent merkezindeki duraklara, metro çıkışlarına ve işçilerin yoğun olduğu Işıkkent Ayakkabıcılar Sitesi’ndeki duraklara yapıştırılarak gecenin çağrısı yapılmış oldu.
Birçok müzik grubunun sahne aldığı, şiirlerin okunduğu, geceye katılan devrimci yapıların, işten atılan işçilerin mesajlarının yer bulduğu geceye ilgi beklenenin üstünde gerçekleşti. Gecede yer alacak müzik gruplarının ses ayarlaması sırasında yaşanan teknik sorunlar gecenin geç başlamasına yol açmış olsa da gecenin coşkulu programı ve açığa çıkardığı devrimci enerji bu teknik sorunlardan kaynaklı aksamaları unutturdu diyebiliriz. Geceye katılan grupların ve sanatçıların sayısı ve konuşmaların beklenenin üzerinde zaman alması gecenin süresini oldukça uzamasına yol açtı. Birçok dostumuz ulaşım sorunu nedeniyle programdan üzülerek, aklı orada kalarak erken ayrılmak zorunda kaldığını ifade ederek gitmek zorunda kaldı.
Geceye katılanların gece sırasında ve sonrasında ilettikleri duygu ve düşünceler çok yüksek bir beğeni ve doygunluk belirten, umudu büyüten bir öz ve içeriğe sahipti.
Gecenin hazırlık aşamasında ve gecede birçok dostumuz büyük özveriyle geceyi sahiplenerek katkı sundular. Dayanışma göstererek, çok uzak mesafelerden gelerek geceye katılan, mesajlarını ileten, yayınlarını sergileyen bütün dostların bu gecenin ortaya çıkardığı olumlu moral etkide pay sahibi olduğunu söylemek gerekir. Böylece görünen, görünmeyen çok sayıda insanın emeğini koyduğu kolektif bir etkinlik ortaya çıkarmış olduk.
Grupçu anlayışla geceye mesafeli duran, davetimizi çeşitli nedenlerle yanıtsız bırakan, ilgi göstermeyen politik yapıların olduğunu da belirtmek gerekiyor.
Solun büyük bölümünün siyasetsizliğin siyasetiyle kendi zemini aşındırdığı, kendi tabanı üzerinde etkisini kaybettiği, burjuva muhalefetin kuyruğuna takılarak oyalandığı, devrimci bir odak ihtiyacının çok daha yakıcı olarak hissedildiği bir dönemde devrimci iddialarda ısrar eden yapılardan da hızla uzaklaşması solun büyük bölümünde yaşanan erozyonun belirginleşmesini ifade ediyor.
“Bitmedi daha, sürüyor o kavga!” diyerek düzenlenen Adnan Yücel Gecesi düzenleyenlerin duruşunu, iddiasını ortaya koyduğu, kimlere yakın kimlere uzak duracağını da gösteren bir turnusol işlevi gördü diyebiliriz.
Düzen içinde savrulanlarla devrimci iddialarına sahip çıkanların net olarak ayrıştığı bir hattı tanımlamış olması, düzen içinde çürümeye karşı köklerine tutunma ve oradan güç almanın önemini ve gerekliliğini vurgulaması geceye katılanlara umut aşılayan bir tutumun öne çıkarılmasını görünür kıldı.
Geceyi düzenleyenler düzenin çok yönlü saldırıları karşısında köklerinden koparılan, çıkışı göremeyen, maneviyat bozukluğu yaşayan, umutsuzluğa kapılarak tutunma noktası arayan herkese bir çağrı yapmış oldular.
Geçmişin devrimci değerleri üzerinde yükselen, bugün aynı devrimci iddialarını sahiplenenlerin güçlerini birleştirmelerini, devrimci bir odak yaratmanın gereğini tek çıkış yolu olarak gördüklerini ve bu zeminde çaba harcadıklarını bir kez daha duyurmuş oldular.
Devrimci bir odak çağrısı, işçi sınıfının kurtuluşunun yolunu açacak bir gücün inşası anlamına geliyor. Baskı ve sömürünün yoğunlaştığı iktidarı ve muhalefetiyle bütün devlet organizasyonunun dağıldığı, çürüdüğü ve rıza üretemediği koşullarda işçi sınıfının, tüm yoksulların, ezilenlerin, emeklilerin, Kürtlerin güçlerini birleştirerek nihai kurtuluşun yolunu açmasının mümkün olduğunu, pratikte bir araya gelerek ördükleri faaliyetle göstermiş oldular.
Burjuvazinin devleti, iktidarı ve muhalefetiyle emekçilerin, ezilenlerin beklentilerini karşılayacak en küçük bir umut verecek durumda değildir.
Önümüzdeki dönem işçi sınıfının, emekçilerin, ezilenlerin, emeklilerin ve Kürt halkının daha fazla politikleşeceği mücadeleyi büyüteceği günlere gebe görünüyor.
Bu mücadeleyi düzen içi çözüm vaatleriyle, rıza üreterek sönümlendirme çabasının zayıfladığı, burjuva partilerinin inandırıcılığını yitirdiği koşullarda görev devrimci iddiaları olanların omuzlarına yüklenecek. Bütün dağınık mücadeleleri sınıfın ortak çıkarları zemininde birleştirmek bağımsız bir sınıf hattını inşa etmek sorumluluğuyla davranarak bu süreci karşılamak çabası içinde olmalıyız.
Kurtuluş yok tek başına! Ya hep beraber ya hiçbirimiz!
Burjuvazinin yalanlarına, sahte kahramanlarına kanma! Kurtuluş kendi kollarımızda!
İzmir’den Bir Köz Okuru
